The Enfield Haunting

The Enfield Haunting, 2015 yapımı korku drama dalında bir mini dizi. Üç bölümden oluşuyor ve her bölüm ortalama 45 dakika. American Horror Story'i ilk sezonundan sonra tembellik edip izleyemediğim için, The Enfield Haunting ile günah çıkarmaya karar verdim. İyi de ettim, dizi oldukça sağlam.

Küçük Janet ve Maurice'in yollarının kesişmesi ile başlayan hikaye, kötü ruhun Janet'ı ve evi terk etmesine kadar devam ediyor. Altını çizmek istediğim konu ise Janet'ı canlandıran Eleanor Worthington-Cox adlı genç yetenek. Hermione Grangervari uzun ve çalı süpürgesi saçları, muhteşem mimikleri ve oyunculuk yeteneği ile kendisi tam bir star. İlerleyen yıllarda bu küçük kızı pek çok televizyon ve sinema projesinde göreceğimize adım gibi eminim. 

The Enfield Haunting, üç bölümlük içeriği ile, özlem duyduğunuz korku drama ihtiyacınızı giderecek başarılı bir yapım. Hazır her yer kar boran iken kaçırmayın derim. 

İçimizdeki Şeytan

"Görüyorsun ki hepsi hayata birer miktar kin borçlu. Hepsi çocukluklarından beri mahrum oldukları kuvvete hasret çekerek ve kendilerini yiyerek bu hale gelmişler. Hakikaten kuvvet sahibi olanlara haset ve imkansızlıkla baka baka nihayet kuvveti en büyük, en tapılmaya layık bir mevcudiyet olarak kabul etmişler... Şimdi öyle bir nazariye yapıyorlar ki, anası aciz ve mahrumiyet... Bu gibi fikirleri doğuranlar, daima, ezilmeye, yok olmaya mahkum olduklarını hisseden zümrelerdir. Bağırırlar, çağırırlar, ellerine fırsat geçerse suni olarak sahip oldukları bu iktidarı en vahşi bir şekilde kullanmaya kalkarkar; fakat nihayet hayatın ebedi kanunlarının pençesi altında çiğnenir ve mahvolurlar..."

Orgel Kontu'nun Balosu

Raymond Radiguet Can Yayınları tarafından "Fransız edebiyatının harika çocuğu" olarak tanımlanmış. 1903 yılında dünyaya gelen yazar 1923 yılında tifo tarafından öldürülmüş.1989 yılında Can Yayınları tarafından basılan "Orgel Kontu'nun Balosu" adlı eseri oldukça dikkat çekici,güçlü.Yazarın bunun dışında İçimizdeki Şeytan adlı bir romanı ve bir de şiir kitabı bulunmakta.

Dönem Fransasını hem politik hem de sınıfsal açıdan irdeliyor Orgel Kontu'nun Balosu adlı eserinde.Soylu sınıf arasındaki samimiyet-samimiyetsizlik ve aşk üzerine yazan sanatçının satırları su misali akıp gidiyor.

Yazar arkadaşı Jean Cocteau ile aralarında güçlü bir ilişki var.Bu bir dostluk mu yoksa bir aşkı mı nitelendirmek güç.Üzerinde daha fazla araştırma yapmadan kesin bir şey söylemek de pek doğru olmaz.Yazar,hayata gözlerini yummadan önce şöyle sesleniyor havaya: "Ortalıkta dolaşıp duran bir renk ve bu rengin içine gizlenmiş birileri var."

Orgel Kontu'nun Balosu'nu okurken sanki yazarın beni hissettiğini ve bundan mutluluk duyduğunu düşledim.Her kitapta böyle hissetmem.

Kitaptan bir alıntı ile bitirmek istiyorum yazımı :

"Üç kişi arasındaki bu ilişkide her şey pek alışılmamış,yüce bir dünyada geçiyor gibiydi.Ama her zamanki tehlike daha da büyüktü bu dünyada.Çünkü herkes gibi onlar da bu değişmiş,soylu kılığıyla tanıyamıyordu bu tehlikeyi.Kaç kez Saint-Cloud'dan ya da çevresinden dönüşte Boulogne ormanından geçerken Madam d'Orgel ve François de Seryeuse,aynı şeyleri düşündüklerinden habersiz,birlikte uzun bir yolculuk yaptıklarını ve kuytu ormanları birlikte geçtiklerini hayal etmişlerdi."

R.Radiguet

İçimizde Bi Melek Var,İki Tane De Şeytan

İçimde iki tane şeytan var.

Ve bazen içimde kalan melek savaşamıyor onlarla.

Hepinizin içinde iki şeytan var.

Kötülük iyilikten daha güçlü bi şey.

Ne Selena gerçek ne de Bücür Cadı.

Böyle düşünmek istemiyorum.Hani peri masallarının her zaman cebi para dolu o yüzden çok süslü ve mutlu genç kızları ekrana çıkar ve güzel sözlerle mutlu olmak gerektiğini fısıldarlar ya.Ya da genç bi kadın genç bi erkeğin koynundayken günaha girdiğini fark etmez,zevk alır ve zevk verir.Sabaha ise pişmanlıktan kan kusar,dağılır ve bir daha da toparlanamaz.İki tane uçurum,yaşadığımız karasızlıklar hep iki konu veya iki kişi arasında,anne ve babamız var iki kişi,hep bi şeyi bi şeye tercih ederiz,iki tane tercih edemeyiz ama tercih yaparken doğal olarak iki şey arasında kalır ve düşünürüz.O yüzden iki tane şeytana sahibiz.Kötülük çoğul,iyilik tekil.Melek hep yalnız,köhne melek,grimsi konakta,avluda,caddede,bostanda sigarasını yere atan şeytan,arkasından söndürmeye gelen ise melek.Yani her halükarda güçlü olan şeytan.

Her şey oransal olarak birlikteliği sunuyor bize.Yani matematik bilimine bu sayede inanmaya başladım.Arada çok büyük bi enerji var.Uyanmak istiyorum bu kabustan.Keşke mutlu bi rüya görebilsek.Ama insanlar üzgün,mutsuz,işsiz,hüzünlü,kayıplı,insanlara sorulmadan bedenlerine girilmiş ve çıkılmış durumdalar.Sinema filmleriyle,tiyatrolarla oyalanamaz bu insanlar.En derin yerine zevk için sopalar sokulmuş bi alemdeyiz.Acele etmeliler,çünkü insan gibi yaşabilmek için bile dünya kadar anadan doğma şansa ihtiyaçları var.Ve maalesef bu şans dedikleri şey süt ve ekmek gibi dışarıda ücretsiz dağıtılmıyor.

Gülemiyorum çünkü acı çekiyoruz.Yaşadıklarım kalbimde.Sadakate inanmıyorum bu saatten sonra.Her ne kadar Yüksek Sadakat adında şarkılar çınlasa bile.İnsan mutlu olabilmek için bu kadar çaba sarf etmek zorunda mı gerçekten?Bu hayatta yarına çıkmak için,bi nefes daha alabilmek için bu kadar zor şeyler atlatmak zorunda mı bu insanoğlu.Yazık,sadece bi beden,nasıl yapsın tüm bunları mutlu olabilmek için.İyi yaşamak herkesin hakkı.Doğuştan adaleti bakire olmayan bu dünyadan bakire olarak gitmesini kimse ummuyor zaten umutlarımızın.Ama saf olarak gitmek istiyor duygular,dokunulmamış sadece okşanılmış ve sevilmiş.Sadece okşasın ve sevsin kişilikli dünya beni,kirletmesin.

Kötü baktım bu sefer evet.Çiklet belki de bu yazıda karardı.Ama her şeye beyaz bakan saf bi insan olmayı tercih etmiyorum.Sadece insan olduğu,parası olmadığı ve evet şansı olmadığı için onurunu satmak zorunda olan onca insan var.Üzülmek gerekiyor.Artık algılayalım,insanoğlunun acıları var.Çikletin de acıları var.