Sessiz Hafta Sonu

Bu hafta sonu iki gün tatilim var diye sevinmiştim lakin nezle oldum. Sürekli burnum akıyor, başımda bir ağırlık. Temiz hava iyi gelir diye annemle yürüyüşe çıktık, ne mümkün yine aynı akıntı. Bu hafta sonu da böyle geçecek anlaşılan.

Hazır dışarı çıkmışken kendime pek sevdiğim kapsül filtre kahvelerden aldım. Almak isterseniz tchibo'nun kahve makinelerinden çok ama çok memnunum. Uzun yıllardır kullanıyorum. Güzelce kahvemi içip biraz müzik dinledim, sürekli burnum aktığı için bir şeyler okuyamıyorum. Hafta içi yazılıları okumuştum, hafta sonu dinlenirim diye. İyi etmişim erken okumakla, en azından hastalığı evde hafifletebileceğim. 

Sefiller'in tam metnini okumak istiyorum ne zamandır. Yakın zamanda çekilmiş bir mini dizisine rastladım. Dayanamayıp biraz izledim, güzel bir yapıma benziyor. Toparlanabilirsem izleyeceğim.

Apartmandaki karşı komşularımız yaşlı bir amca ile teyze. Kayserililer. İkisi de çok tatlı, amca hep fötr şapkası ve takım elbisesi ile geziyor. Kulakları pek duymuyor. Teyze ise çok bakımlı, türlü türlü ipekli elbiseleri ve süsleri var. Ara sıra annemi kahve içmeye davet ediyorlar, bana da bey diye hitap ediyorlar çok utanıyorum. Amcanın kulakları zor işittiği için teyze evin içinde sürekli bağırarak konuşuyor, mutfaklarımız bitişik. Aralarındaki diyaloglar zaman zaman oturduğumuz yerden bize de tebessüm ettiriyor. Teyze, amcaya sürekli "hacı efendi" diye sesleniyor. Elli yılı devirmişler. Bu sabah çöpü dökmeye çıktığımda onları gördüm, ne güzel insanlar diye geçirdim içimden. Birlikte bir ömür, iyisiyle kötüsüyle. Buradan taşınınca ikisini de hiç unutmayacağım.

Eylül'ün Sonu

bir eylül sonu. 

yeni bir evde, soğuk ıssız bir evde, hiç ev gibi hissetmezken

yeni bir okulda, yeni insanlara, yeni çocuklara alışmaya çalışırken

iki ay doldu

iki hafta sonra doğum günüm

yirmi yedi kapıda bekliyor

ne ara büyüdüm

ne ara meslek hayatında altıncı yıla ulaştım

ne ara dünya bu kadar bulandı

ne ara tanımadık insanların donuk yüzlerine maruz kaldım

ne ara bu kadar hırçınlaştı insanoğlu, kibrinden aleve döndü

suretim, yansıdığı aynalarda kırıldı

içim bir hoş, sohbetim azaldı

bir yatak, bir masa, bir sürü kitap

kalakaldım gece lambasının baş ucunda

sararan saman kağıtlarının yanı başında

doğaya bile yabancı halim

yalnızca iki çiçek pencere önünde

yasemin ve de telgraf çiçeği

mis koku ve gelecekten bir haber

geçmiş acı, sonrası ise pek tuhaf

sallan, devin, debelen, hayale dal

rüyalarımın azlığı, beşinci sokağın başındaki zemin kat

yitip gittik hepimiz

bir eylül sonu.

Başın Sonu

bazen yolun sonu gibi bazen de başı
bir şeyler bitmiş gibi ya da yeni başlıyor gibi
yaz gelmiş gibi kışın içindeyiz gibi
hem üşüyüp hem terlemek gibi
bazen diyorum niye bunca çaba
eziyet, göz yaşı, umut, keder, neşe
insan nasıl barındırıyor hepsini içinde
insan olmak bu demek mi
zor
geleceği görememek
geçmişte yaşamak
insanlardan, diğerlerinden arınmak
hep suda yüzmek
boğulmamak
bir yağmur yağsa çözer mi derdimizi
ya da ne bileyim kırmızı bir sardunya
delilik 
baş ile son arasında
tıkılıp kalmış insanoğlu.