Uzun süredir bir şeyler yazamıyorum. Pek keyfim de yok açıkçası, her zamanki dertler, dünya ağrısı. Ayfer Tunç'un Dünya Ağrısı adlı kitabını okuduktan sonra bir arkadaşımla ne zaman dertleşsek hep bu tabiri kullanıyoruz; pek dokunaklı bir o kadar da naif.
Mart ayı çok yoğun geçiyor, bir sürü program, okulda bir sürü aşağılamaya maruz kalmak, emeğin her gün daha da fazla sömürülmesi, bitmeyen kaygılar, bitmeyen uykular, okunmayan kitaplar derken bu ayın benim için pek de iyi geçmediğini söyleyebilirim.
Çok iyi bir okuldan görüşme teklifi aldım demiştim. Görüştük, çok da güzel geçti. Düşündüğümüz birkaç adaydan birisiniz, size bir ay içerisinde geri dönüş sağlayacağız demişlerdi. Ne yazık ki diğer adayla devam etme kararı almışlar. Çok da üzülmedim esasen, birkaç dakikalık bir burukluk yaşadım sadece. Kısmete inanan biriyim, olmayacağı varmış deyip yoluma devam edeceğim. Tanımadığım diğer öğretmen arkadaşım için de çok sevindim, hayatına mutluluk katmıştır bu haber umarım.
Bir yorgun, bir bitkin halim yine. Hafta sonunu iple çekiyorum, her ne kadar yazılı hazırlamak gibi bir ton ıvır zıvırla geçecek olsa da hafta sonum; yine de o boğucu gürültüden uzak evimde olmak bana iyi hissettiriyor. Mart'ın bir çabuk gitmesini, yok olmasını bekliyorum.
