Çocuklarla Dertleşmek

Zaman zaman çocuklar ile dertleşiyorum.Öğrencilerimle.Çoğu zaman büyük bir insanın dertlerini anlayamıyorlar yaşları gereği.Bazen de beni öylesine şaşırtıyorlar ki ne diyeceğimi bilemiyorum.

Hayat hikayem hakkında bilgi sahibi olmak istiyorlar kimi zaman.Ben de anlatıyorum onlara yaşamımı.Benzer acılardan geçtiğimiz için empati kurabiliyorlar.Belki biraz da rahatlıyorlar bu sayede.

Dün öğrencilerimden biri çocukluğumu ve yaşamımı sordu.Ben de babasız büyüdüğümü,annemin benim okumam için çok mücadele verdiğini anlattım.Hastalıkları,tüm zorlukları nasıl aştığımızı anlattım.Hocam dedi,çok mücadeleci bir insanınız.Sizin böyle bir hayattan gelip öğretmen olmanız,master yapmanız,bizimle çalışmanız çok büyük bir başarı.Sizin gibi olmak isterdim.Dimdik ayaktasınız...

Ne diyeceğimi şaşırdım,afalladım bir an.Bunu bana on bir yaşındaki bir çocuk mu söylüyordu gerçekten ? 

Çocukların anlattıklarını,dile getirdiklerini lütfen es geçmeyin.Bazen kocaman kocaman,eğitimli,duyarlı olduğunu söyleyen insanlardan daha iyi anlıyorlar sizi.Çünkü henüz masumiyetlerini kaybetmiş değiller.

Çocuklarla Çalışmak

Kötü zamanlardan geçerken insan,tutunacak bir şeyler arıyor kendine.Yemeden içmeden kesilip milyon gram kilo vermemden mütevellit değil durumum.İçinizdeki acı öyle derine iniyor ki,ağzınızdaki afta dilinizin ucunu değdirdiğinizden daha da çok yakıyor canınızı.

Öğretmenliği bırakmayı düşündüğüm süreçte bunun yanlış olduğunu anlattı çevrem.Para kazanmalıydım,ihtiyaçlar epey artmıştı.Çalışmaya devam ettim her gün kendimi suçlayarak,bir yandan da her istediğimizi alabiliyordum bunun rahatlığı içindeydim.

Çocuklarla uğraşmak oldukça stresli.Hele de benim grubum gibi küçüklerse.Fakat şimdi düşündüğümde beni hala ayakta tutmaya devam ediyorlar.Biri kağıttan bir "anten adam" yapıp bana hediye ediyor tam da ağlamak üzereyken.Biri yanıma yanaşıp usulca "hocam bize bir sene baktığınız için teşekkür ederim" diyor.Biri bana cips almış birlikte yiyelim mi diye soruyor.Kimi kantarın topuzunu kaçırıyor ve sinir krizleri geçirmeme sebebiyet veriyor.

Çoğu zaman lanet okusam da çocuklar iyi ki varlar,iyi ki benim yanımdalar.Her biri meleklerimiz,annemin melekleri.Sevginin melekleri.

biraz yavaş konuşsak yol verir belki tüm ağaçlar
biraz sakin olursak çiçek açar belki tüm ağaçlar

üçnoktabir