iran etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
iran etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Aralık 2016 Cumartesi

Küçük Kara Balık

"Güzel ay, ben senin ışığını çok seviyorum. Hep benim üzerime ışıyasın istiyorum."
"Balıkçığım, doğrusunu istersen benim kendime ait bir ışığım yok. Beni güneş aydınlatır, ben de onu yeryüzüne yansıtırım. Sahi sen hiç duydun mu? İnsanlar uçup gelip benim üzerime konmak istiyorlarmış."
"Bu imkansız."
"Bu zor bir iştir ama insanlar istedikleri şeyi..."

***

"Şimdi ölüm çok kolay uğrayabilir bana! Ama ben yaşayabildiğim sürece ölümü karşılamaya gitmemeliyim. Elbette, bir gün ölümle karşılaşırsam -ki karşılaşacağım- önemli değil, önemli olan şu ki benim yaşamım veya ölümüm başkalarının yaşamını nasıl etkileyecek."

Hayallerinin peşinden koşan küçük bir kara balık. Dereleri ırmaklara devşirmiş, ırmakları denizlere devşirmiş, güzergahında pek çok tür ile tanışmış, hepsi ile hasbıhal etmiş, var etmiş kendini sularda, korkmamış, az ya da çok yaşamak diye düşünmüş, ne önemi var diye düşünmüş, sonunu merak etmiş yolun, suyun. Kendi olmuş küçük kara balık, kendine dönmüş küçük kara balık? Hiçbirimiz küçük kara balık kadar cesaretli, kendi gibi, nazik ve duyarlı değiliz değil mi? Ne büyük tokat, ne büyük ders!

17 Şubat 2016 Çarşamba

Sadık Hidayet: Kör Baykuş














Sadık Hidayet... Kitapçıda rast gele elim Kör Baykuş'a uzandı. Bir süre öylece kaldım. Çekip çıkardım tombul kitapların arasından. Çok derin bir isim, çok derin bir yazar. Mest olarak okumak diye bir tabir var mıdır bilmem? Ben işte tıpkı böyle okudum kendisini. Tarif etmekte güçlük çekiyorum, şu an ne yazsam Sadık Hidayet için yeterli olmayacak. 

İran edebiyatında modern öykücülüğün kurucularından biri sayılan Sadık Hidayet, hayatına kendi eliyle son veren yazarlardan biri. Sırça Fanus'tan sonra Kör Baykuş'u okumam bir rastlantı olmasa gerek. İki yazar da gölgelerden bahsediyor. Ama Sadık Hidayet bir başka alemden sesleniyor, garbın gizli kuyularından, daha koyu ve daha nemli bir dünyadan sesleniyor. Birer inci tanesi gibi yazdıkları, seçtiği kelimeler bir araya gelince enfes anlamlar çıkıyor. Tek tek şaşkınlığa uğruyorum okurken. Bir süre kendime gelmem mümkün değil sanırım, hatta hiç kendime gelmek istemiyorum. Bunca anlam, bunca duygu...

"Üstünlüğümü; o aşağılık insanlara, doğaya, tanrılara karşı, insan şehvetinin doğurduğu tanrılara karşı üstünlüğümü anlamıştım. Bir tanrı olmuştum, tanrıdan da büyüktüm, çünkü içimde sonsuz, ebedi bir ırmağın aktığını hissediyordum."

12 Nisan 2015 Pazar

Rosewater



















Bana, en beğendiğin aktör kim diye sorarsanız hiç kuşkusuz o muhteşem Meksikalı yani Gael Garcia Bernal derim. Tarif edemiyorum lakin onun gözlerinde tıpkı Dean Dehaan'da olduğu gibi farklı bir ışık var. Sanki hepimizden farklı bir amaç için yaşıyormuş gibi, gerçekten yaşıyormuş gibi samimi bir havası var.

Gael Garcia, filmde Amerika'da yaşayan İran asıllı bir gazeteciyi oynuyor. İran'da cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi genel atmosferi solumak amacıyla bir süreliğine Amerika'dan ayrılıyor. Filmde bir de Haluk Bilginer sürprizi var. Bilginer, Gael'in yıllar önce yitirdiği komünist babayı oynuyor. 

İran cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi, Ahmedinejad ve Musavi arasındaki çekişme, halkın gösterileri ve Gael'in asılsız iddialar ile hapse atılıp işkence görmesi filmin olay örgüsünü oluşturuyor. 

Genel olarak filmi beğenmekle birlikte verilmek istenen mesajda sorun olduğunu düşünüyorum. Otoriter rejimler altında, düşüncelerinden dolayı siyasi suçlu olarak damgalanıp çeşitli işkencelerden geçirilen masum insanların kurtarılması ile ilgili bir mesaj verilirken, Gael'in özgürlüğü için siyasi ve hayati düşüncelerinin tam tersini ifade etmesi ve hapisten ancak böyle kurtulabilmesi bana çok doğru gelmedi. 

Bir de filmin adı olan gül suyunu, yalnızca filmin başına sıkıştırılan kısa bir sahne olarak görmek de, sanki filmin adı öylesine konulmuş filmle de çok alakalı değilmiş imajı veriyor. 

Yine de izlenesi bir yapım olmuş. İyi seyirler dilerim.