Geçmiş Olsun Anıl

Geçmiş olsun Anıl...Daha şuracıkta seni anlattığım neşeli yazı dururken sınıf adına buradan sesleneyim dedim sana.Nazar değdi yok bunun başka bir açıklaması.Bundan sonra sana Stone diye seslenirsem iki olsun...İyi olduğuna inanıyorum çünkü attığın mesajlardan hala esprili olduğun belli.Bol bol müzik dinle,kitap oku diyeceğim okumazsın biliyorum,işte Öss öncesi bu raporlu günleri bol bol eğlenceli sağlıklı değerlendir...Kahrolsun yollar,sorumsuz belediyeler...
Arka sıram boş kaldı bak ona göre,biran önce iyileş de gel.Hadi bekliyoruz:)

Anlaşmadan Ölmeyelim

Garip bir tesadüf gibi yaşama algılarının açık olması.Son zamanlar bu zamanlar benim için…Nedeni malum,çok açık ortada.Sıkılganlıklar,hep aynı şeyler,mevcut durumlar daha bir sürü şey.Ama bu aralar öğrendiğim bir şey var.Gerçek arkadaşlıkların nasıl olduğu.Daha önce kimse beni bu kadar merak edip her dakika halimi hatırımı sormamıştı.Ve bu yüzden hep yalnız hissetmişimdir kendimi.O kadar dandik mizaçlı insanlarla dolu ki çevrem hangi birine laf yetiştireyim.Bir yerden sonra ona bile alışıyor insan.Saçma sapan şeyler olağan gelmeye başlıyor.Ama öyle zamanlarda bir şey oluyor ki,bu şey insanı hayata bağlıyor.Arkadaşlık duygusu sanırım…Telefonumda 10 cevapsız arama.Benden birkaç saat haber alamayan arkadaşlarım bana ulaşmaya çalışıyorlar,merak ediyorlar.Mesaj gönderen gönderene…Güzel duyguymuş başkaları tarafından önemsenmek.Teşekkür ediyorum onlara bir kez daha.Ama en önemlisi şu ki;siz ne kadar güçlü olursanız olun illa ki sırtınızı birine dayamak istiyorsunuz.Yani en azından bazı duygusal buhranlar zamanında ben gibi…Ağlamak çare olmuyor o zamanlar birinin kollarında ağlamak gibi.Melekler Korusun’u izlerken dinledim ;İpek bakışlıdan duydum hikayeyi.

Arkadaşlık ile aşk varmış.Aşk sürekli arkadaşlığa sana ihtiyacım yok,ben varken sana yer yok sen ne işe yarıyorsun ki deyip duruyormuş.Arkadaşlık o sıra cevap vermiş.Ben sen gittikten sonra dökülen göz yaşları için varım demiş.Ne kadar doğru,gerçekten de böyle olsa gerek.Umuyorum ki gelecekte de mutlu ve bağlı dostluklarım olur.Gitmeler olmazsa tabi…Melekler korusun bizi:)

İster kırılıp dökülelim

İster yok olup dirilelim

Sevişmeden uyumayalım

Anlaşmadan ölmeyelim

…

Sonunda Twilight'ı İzledim

O kadar bahsettim,o kadar istedim ki izlemeyi sonunda başardım:)Gerçi bu küçük yerde ancak korsanını ve alt yazılı olanını bulabildim ama ne yapabilirim;zaten burada değil korsanını orijinalini bulmak bile bir mucize!Özellikle Bella yani Isabella karakterinin filmin başında söylediği bir söz vardı:"Ben daha çok içimde acı çeken tiplerdenim";işte beni anlatan ve yansıtan bir cümle kopup geldi parmak uçlarıma şu anda.Oyunculuklarına zaten diyeceğim bir şey yok bir sürü yorum yapılmıştır elbette.Bildiğimiz vampir filmlerine benzemediği gibi çok satan bir kitaptan da böyle güzel uyarlanması cabası.Hoş bizim ülkemizde kitap uyarlaması diye yapılan dizilerden(Aşk-ı Memnu ve diğer Memnu'lar) cezve cezve kalitesizlik ve gerçek esere saygısızlık aksada doya doya bir sinema tadı yaşadım filmde.Yalnız beni üzen bir şey vardı;en sevdiğim grup olan Paramore'un bu film için yaptığı "Decode" adlı fşarkı hiç çalınmadı.Sanırım bu işten karlı çıkanda yapımcı firma oldu,hem filmi duyurdu hem de filmi için bir ön hazırlık imkanı buldu.Ama o şarkıyı filmin can alıcı sahnelerinden özellikle Bella'yı kurtarma sahnelerinden birinde dinlemek isterdim...Olmadı!Sanırım New Moon'da bu şarkıyı dinleme fırsatına erişeceğiz.

Son çıkan haberlerde de Edward'ı canlandıran Robert Pattinson'da gözü olanların listesi hayli kabarık görünüyordu.Aman duyduğuma göre en son Paris Hilton göz dikmiş çocukceğize.Allah korusun diyorum!(İyice uçan kuşa dönmeden) ben ayrılıyore,filmi şimdiden seyrettiklerim arasındaki listede en başlara aldım.

Lise;Yıllık ve Heyecan Üçlemesi

Liseden ayrılma zamanıma çok az kaldı.Tabi bu ayrılığın sonu inşallah güzel olur ve üniversite ile sonuçlanır.Tek isteğim üniversiteli olabilmek şuan itibariyle.Tabi bir de orijinal konvers almak ve saçlarımı uzatmak.Mezun olmanın en tatlı heyecanlarını yaşamaya başladık bile.Yıllık hazırlıklarımız başladı.Kim kime ne yazdı,acaba hangi resimleri koysak,sınıfın esprileri komik sözler,sınıfın enleri öyle veya böyle.Hemen söyleyeyim bana yazılan en’i ve bir 20 yıl sonra nerede olacağımı!

Sınıfımızın En yüksek zümresi seçildim.Salon edebiyatından tutun da Tevfik Fikret’lere doğru gidin.Evet doğru yerdesiniz.Sözelciler siz iyi bilirsiniz Edebiyat-ı Cedide’yi.Tüm olay burada başlamıştı aslında.Hocamız Servet-i Fünün’u mu savunursunuz Tanzimat Edebiyat’ını mı dediğinde bir tek ben Fünuncu olmuştum oradan kaldı sanırım…20 Yıl sonra bana ne olmuş dersiniz.Uluslararası 1.Elit İnan Yarışmasın’da sonuncu oldum ve elit yaşamım sona erdi.Bizimkiler işte,benimkisi iyi gene aramızda 20 yıl sonra Yemekteyiz’e katılıp “gurme” olanlar bile var:)

Bir yandan sınav heyecanı bir yandan ise yazılılarımız diğer bir yandan yıllık işleri,fotoğraf çekimleri v.s.Tabi işin içine bir de soğukta çarşı çarşı reklam parası toplayıp yıllığı ucuza getirme girişimleri de var işin ta öbür bir yanında.Sümüklerim bir türlü durmadı zaten hasta oldum bir de sırf uyduruk dükkanlardan topladığımız üç beş kuruş için.Sınava da girememiştik zaten.Ona da ayrı üzüldüm cabası.Her şeye rağmen güzeldi dolaşmak reklam istemek çok komikti:)

Yakında elveda ediyorum lise hayatına unutma beni olur mu Anatolian High School’UM!

Anıl STONE Yakında Bu Sayfalarda...

Ooo Stone'gillerin büyük varisi...Ooo müthiş bir varoluşun özgürlükçü simgesi...Ooo kavruk diyarların otomotiv zincirinin fedaisi...İşte bir Anıl Stone hikayesi

(Yakında burada:)

When You Look Me In The Eyes(Platonika)

Sevgili “Yass” mimlemiş beni…Her zamanki yazamadığım gibi geç bir mim farkındayım,eğitim sistemimizin daha ipini görmemiş bir kurbanı olduğumu belirtmeme gerek yok artık sanırım…Her neyse,platonik aşklardan bahsetmiş “Yass”…Bir masal misali…

Ne demek olduğunu bilmezdim aşkın,küçüktüm,belki de çocukluk aşkıydı ama içimin kıpırdadığını hissettiğim güzel anlardı.Aslına bakılırsa pek bahsetmem ben aşktan.Bir görevim olduğunu bellerim hep aklıma,hala da öyle,benim bir görevim var…Geleceğimi kazanmak.Belki de yanlış bir takım şeyleri ertelemek,hayata çivi çakarken çürük olmasından korkmak.Bu sene olmayacak,belki ileride…Neyse konu dağılmadan plotanika aşklardan,hikayemden bahsediyordum.Her gün sınıfta olmamıza rağmen insanın aklı dursa da içi durmuyor.İki sene aynı sınıfta yaşadık.Birbirinin ağzından hiçbir şey çıkmadan iki sene dolu dolu yaşadık.En güzeli neydi biliyor musunuz?Bir gün köylerden birine gitmek için bisiklet seyahatine karar verdik.Ve yola çıktık.Başka arkadaşlarımızda vardı.Yolda ilerlerken bisikletlerle birbirimize yaklaşmak,onun düşmekten korkması ve benim yanımda gitmek istemesi…İnsan; ağzından tek kelime çıkmadan bile gözleri ile konuşabiliyor.İnanın bu gerçek olabiliyor.Sınıfta kağıttan notlar yazmalar…Sıcak gülümsemeler.Her şeyden önce çocukluğun verdiği duruluk ve,yaşama aşkı…Şimdi büyüyorum ve dünyanın ne kadar zalim bir yer olduğunu görüyorum.Rehber öğretmenimle konuştuğumda bana hayatı akışına bırakmam gerektiğini söylüyor…Ben bırakamıyorum hayatı,kavgam var hayatla,devamlı sataşıyor bana.Belki büyük bir aşk yaşamamı o da istemiyor.Benim yollarımı kapatırken geleceği avuçlamamı istiyor.Kızamıyorum ona da…Duygusal bir bunalımdan uzak geriyi hatırlıyorum şimdi,gözlerimde mercan kırmızısı bir aşkın izleri,zincirleri kırmanın tam zamanı…Diyesim geliyor ama olmuyor…

İşte kötü sonlarla biten bir platonika,

Dünyaya gelen bir sirk kadar eğlenceli

İki sevgilinin birbirinden ayrılması kadar acı

Not defterine yazılan bir mektup kadar diri

365 gün yazılan mektuplar kadar sönük

Hiç değilse umutlarım gibi çocukcu…

İlk defa bahsettim aşktan bu kadar duygulu,beni geçmişe götürdüğün ve mimlediğin için teşekkürler “Yass”

Mutluluğun Güncesi

Nasıl anlatılır bilmem ki…

Derd-i hazandan başka mevsim didar sana

Nur-ı pak baharlar beklemekte,daha çok vakit var sana demişler.Yani ben uydurdum şu anda.Mutluluğun güncesi dedim de,belki de terazi burcunun gerçekte de var olan bir dengesizliği söz konusudur içinde…Ki hiç inanmam sanatçı ruhlu insanların dengesiz olması muhtemel mi?Yani Yıldız Kenter gibi bir usta ile aynı burcu taşımak herkese nasip olmaz zannumca.

Sabaha karşı güzel bir uyanış yaşadım.Her şeyi geç takip ettiğimden yorgunluğu bile geç yaşar oldum.Şu sıralar yeni duyduğum bir müzikle kendime geliyorum.”This is me”Güzel bir şarkı yüzümde tebessüm yaratan hafif tınılardan çok hoşlanıyorum.Günlerdir alamadığım doktordan randevuyu sonunda arkadaşım benim için almış.Ne arkadaşlarım var be,şuan da masamın üzerinden bana sırıtıyorlar hatta.Sağ olsunlar…Sonra sabahtan yola düştüm,otobüs sefası ve güzel bir yürüyüşün ardından doktordayım.Gözlerim için gittim.Şu ana kadar gözlük hevesindeydim ama şu andan itibaren vaziyetin değiştiğini anlayınca kendime gelmesi biraz uzun sürdü.Doktor 0.50 Miyop-astigmatsın dedi ve daimi gözlük verdi.Ya benim en sevdiğim yerim minik kahverengi gözlerimdir,kendime dediğim gibi sonradan gelebildim.Ah Şahrud,keşke buluşabilseydik senle kavakların altında…

Neyse Cumartesi soluğu annemle optikte alıyoruz kısacası.Ama ben takmayacağım galiba,her ne kadar annem bu konuda çok ısrarcı olsa da.Akşam bu pek sevindirici olmayan haberin üzerine Yol Arkadaşım içimi ısıttı.Rukiyem ve Hafizem ile birlikte gülmeler gırla.Ne güzel oluyor hakikaten Yol Arkadaşım’ı izlerken zeytinyağı yalamak.

Şimdi düşünüyorum da,galiba mutluluk çok uzakta değil.Dışarıdaki çılgın kalabalığa inat,Pinhan gibi iki başlılığın altından çıkıp hayata umutla bakmak lazım galiba…Parasızlıktan alamamıştım malum Elif Şafak pahalıca bir yazar.Sonunda aldım ve okuyorum annem sağolsun…Neyse hayatın,bugün de çok renkli bir Hint kumaşına bürünmüş müthiş defilesini izledim.Umarım hayatım boyunca renklerinden mahrum bırakmazsın beni hayat…

Acil

Beynimin ikliminde bir iğne

Enjeksiyon zihnimin orta yerinde

Konuşamıyorum düşlerim olmadan

Bir yanım ağrıyor,kollarım yorgun

Ağlaman hakikati değiştiremez biliyorsun

Yaşamak buysa eğer ne fark eder

Ha şimdi ha sonra…

Hissediyorum burası acil

Son şarkıyı dinliyorum dudaklarımda

Hayır bu alışılmışın dışında bir şey ses kalbimden geliyor

Son demleri yaralarımın hala sımsıcak

Zaman bana veda etmiyor bir türlü,acı çekiyorum

Sus!Dinle!

Açmadan dudaklarını,fısıldamadan kelimeleri

Benimle konuşabilir misin zihninde?

Hayır,yine ter kokuyorsun…

Görebiliyorum,beyazlar içinde beni bekliyorsun

Son olamayacak bu,yaşam yaşamak için burada

İşte yanımda

Nereden yazıyorum biliyor musun sana?

Acele bir kainattan

“Acil”in ortasından…

Cause I've seen you love die way too many times

When it deserved to be alive

I've seen you cry way too many times

When you deserve to be alive,alive...

Teşekkürler Paramore,"Emergency":)

İlk Pastam "Bay Muz"

Yaşanılası mutluluklardan bir tanesi.Bildiğiniz üzere Cuma günü karnelerimizi aldık,sayın milli eğitim bakanlığımızca ucuz ince kağıtlara basılmış olan çok değerli karnemizi aldıktan sonra pek bir mutlu oldum,Allah’ım sana duacıyım…Daha sonra arkadaşlar kendi ilçelerine davet ettiler bizi,benimse pazara gitmem ve alışveriş yapmam gerekiyordu.Ayrıca aklımda ne zamandır gerçekleştirmek istediğim bir proje daha vardı.Onu birazdan açıklayacağım…Kısacası arkadaşlarımı ekmek suretiyle durağa gittim ve doğru eve.Daha sonra pazara çıktım ve annem bu günün anısına kafana göre takıl dedi pazarda.Ben de aldım elime listeyi gez geze bildiğin kadar.Tabi markete gidip pasta malzemeleri de almayı unutmadım.Hemen eve geldim kolları sıvadım.Televizyonda yabancı gelin çala dursun hemen işe koyuldum.Tarif almak da yok,çok güveniyorum ya kendime.Bide annemi aramışım akşam sana sürprizim var diye.Yarım saatimi falan aldı pasta yapımı.Akşam kapı çalındı ve annem evde.Bir de ne görsün bana demez mi nerden aldın bu pastayı çok teşekkür ederim diye!Bir gülme krizi sormayın valla.

Sonra annemle oturup kocaman dilimler kesip yedik.Bir bir anlattım yapılışını.Annem de fırsattan istifade “Bundan sonra evdeki yaş pastaları sen yapacaksın” demez mi?Bir daha asla yapmamaya karar verdim.İşin şakası ben de çok mutlu oldum.Hayattaki tek varlığım anneme ne kadar pasta yapsam hakkını ödeyemem ki!Ne kadar mutlu olduk ikimiz de.Keşke başka biri de bu mutlulukları kaçırdığına üzülse…Neyse ben duygusala bağlamadan kaçayım en iyisi.Herkese bol pastalı günler efendim!..

Can'ımın 4 Köşesi

Bu hafta Dırdırcı’nın mimine konuk oldum.Ne zamandan beri de şöyle gerine gerine bir mime sahip değildim nasıl mutlu oldum anlatamam.Malum ÖSS hazırlıkları dolayısıyla hemen yazamadım ama ne önemi var sonuçta şimdi buradayım.Xenophilius’a sevgilerimle;

Yaptığım 4 iş;

Yazmak:Kendime soyut bir dünya yaratıp onun içine sığınmak ve insanlarla olan ilişkilerimi o dünyamın içinde karikatürize etmek.Sanırım yaptığım en iyi iş bu.

Okumak:İnsanı anlatan her işe varım dercesine zevk aldığım bir diğer önemli ayrıntı.Hayatımı onlara borçluyum,bana çok şeyler öğrettiler.Hatta şuan kütüphanemden size selam yolluyorlar…

Mücadele etmek:Yapabildiğim güzel işlerden bir tanesi de bu galiba.Pek düşünmedim bunu bulmak için.Hayatın bana vurduğu darbelere karşı boyun eğmemek.Sanırım ırsi,annemden bana geçtiği iddiası ortaya atılabilir.

Gezmek:Aslında gezenti biri olduğum pek söylenemez.Ama gezdim mi tam gezerim.

En iyi 4 film:

Beş Vakit

Emily Rose

Fidan Hanıma Ne Olacak?

Üçüncü Sayfa

Yaşadığım 4 yer:

Bilecik

Sakarya

Bir de dırdırcı gibi İstanbul Hayallerim;

İzlediğim 4 Tv programı:

Yedi Numara

Yol Arkadaşım

Anında Görüntü Show

Yeditepe İstanbul

Tatil İçin Gittiğim 4 yer:

İstanbul

İzmit

Eskişehir

İznik

En sevdiğim 4 yemek:

Kabaklı Pide

Barbunya(Annemin Ellerinden)

Patlıcanlı Pilav

Kütük Tatlısı

Hemen şimdi olmak isteyeceğim yer:

İstanbul ya da Ege’de herhangi bir yer…

Bir yağmur damlası olsaydım düşmek isteyeceğim 4 yer:

Annemin kalbi,hayatın orta yeri,cennet bahçesi,gökyüzü

Eh,pek bir Dırdırcı vari oldu bu yazım ama dostlarımdan ve beni seven insanlardan ilham almak her zaman beni onurlandırmıştır.

Teşekkürler Dırdırcı…