İstanbul'dayım

Bugün tüm gün evdeydim, artık hep evdeyim malumunuz üzere. Sabahtan akşama kadar temizlik yaptım, gereksiz kullanılamayacak durumda olan şeyleri ayırıp çöpe attım. Cumaları bizim semtin pazarı, annem pazar arabasını alıp gitti. Akşam olmadan asla gelmez, pazara çıkmak bizim önemli faaliyetlerimizden birisi. 

Akşam yemeği niyetine bol kaşarlı bir menemen yaptık. Sonra ben balkonu sildim bir güzel, üzerine türk kahvesi yapıp balkondan gökyüzünü seyre daldık. 

Tam kahvemi yudumlarken mahalle arasından sinek ilacı arabasının geçtiğini gördüm. Kasabadaki çocukluğum geldi aklıma, gece yarısına doğru geçen sinek ilacı arabasının arkasından sokak sokak koştururduk. Bir de düğün arabalarının arkasından koşturduğumuzu hatırlıyorum. İçi para dolu beyaz zarflar atarlardı arabalardan. Nedense içimde küçük bir umut uyandı hayata dair. Der ya şarkıda da, "nasıl şey, bir hatırla bir unut."

İstanbul'dayım

ben her sabah kalktığımda
düşüyorum bir boşluğa
ne yazıyorsa alnımda
sen yoksun hiç yanımda

anlamazlar halimi
kim ne yapsın derdimi
bilmezler özlediğimi
yazmıyor ki alnımda

istanbul'dayım takılıyorum
doğru değil seni düşünüyorum
bazen bir durup nefes alıyorum
içimde bir umut bir umut
nasıl şey bir güneş bir bulut
nasıl şey bir hatırla bir unut

nil karaibrahimgil