Ufak Tefek Planlar

Geçtiğimiz yıllarda liseden mezun ettiğim öğrencilerimle bir araya geldik, hatta her hafta görüşüyor ve özlem gideriyoruz. Moda sahilinde seyyar sandalyelerimiz yanımızda, çimlere uzanıp sohbet ediyoruz. Çok güzel yerlere geldiler, içlerinden biri Yale'de okuyor, diğeri de Hollanda'da. Şimdi onları karşımda bu kadar güzel çocuklar olarak görmek, mesleğimin bana verdiği en büyük mutluluk sanırım. 

Bu yaz için birlikte güzel bir tatil ayarladık. Hep birlikte Antalya'ya gitmeye karar verdik, yerler ayarlandı, biletler alındı. Bayram sonrası bir haftalık bir tatile çıkıyorum. Üç sene olmuştu yazın bir yerlere gitmeyeli. İki yaz önce iş değişikliği, geçen yaz da taşınma derken senede bir kere gidebildiğimiz tatillere gidemez olmuştum. Benim için güzel bir değişiklik olacak, gerçekten denize girmeyi çok özledim. 

Karantina sürecini verimli geçirenlerdenim, verdiğim 12 kilo, yaptığım sporlar ve okuduğum kitaplar beni çok mutlu etti. Bedenen üniversite yıllarımdaki halime geri döndüm, aynada kendime bakınca daha iyi hissettiğimi fark ettim. Bir beslenme düzeni oluşturabilmek de çok sevindirici oldu benim açımdan, güzel bir düzen tutturdum kendime. 

Sanırım yaş aldıkça hayatımı daha derli toplu yaşar hala geldim. Gün içerisinde annemle vakit geçiriyoruz, akşamları balkonda oturup sohbet etmek bir ritüel haline geldi. O da artık yavaş yavaş dışarı çıkmaya başladı, rutin hayatına geri dönüyor. Bu durum da epey iyi geldi ona, tabii önemlerini alarak dışarı çıkıyor. Ufak alışverişler ve yürüyüşler yapmak da onu çok mutlu ediyor. Geçenlerde ona güzel bir sürpriz yaptım, mutfak araç ve gereçleri satan bir mağazadan istediklerini alabilmesi için bir süredir bir bütçe ayırmıştım. O bütçe tamamlanınca hemen onu istediği mağazaya götürdüm ve güzel bir alışveriş yaptı. Şu aralar mutfak malzemeleri ile bir aşk yaşıyor. Onu mutlu ve huzurlu görmek de bana çok iyi geliyor. Zaten şu dünyadaki tüm çabam onun sağlıklı ve mutlu olması. Ben bir şekilde yoluma devam etmeyi başarıyorum. 

Oturduğumuz dairenin arkasında, kocaman ve çok bakımlı bir orman var. İçinde kafeler, yürüyüş parkurları ve spor aletleri var. Aynı zamanda çocuk oyun alanları ile piknik alanları da çok geniş. Bu yaz orayı yeni keşfettik sayılır, sandalyelerimizi alıp annemle oraya yürüyüş yapmaya gidiyoruz. Gerçekten çok güzel ve huzur veren bir faaliyet oldu bizim için. Hatta bazen kahvaltılıklarımızı hazırlıyoruz ve ağaçların altında mis gibi bir gün geçiriyoruz. Çalışma yaşamının yoğunluğuna o kadar dalmışız ki, etrafımızı bile keşfedemez hale gelmişiz. Oysa kıyıda, köşede çok güzel yerler var. 

Belki tatilden de ufak notlar paylaşır, gezdiğim yerleri buradan tanıtırım. Tekrar görüşünceye kadar, sağlıcakla kalınız. 

İstifa

Geçtiğimiz günlerde çalıştığım okula istifa dilekçemi verdim. Kasım'da askere gidiyorum, en azından şimdilik böyle görünüyor mevzular. İşe geri dönmeyeceğim, böylesi daha iyi olacak. Şimdi neler mi olacak? 

Yazın biraz işler var burada, memlekette. Gidip geleceğiz büyük ihtimal. Beşinci yılımdan sonra çalışmaya ara vermek benim için kolay olacak mı bilemiyorum. Çalışmayı seviyorum. Sanırım Haziran'da okulların kapanması ile birlikte güzel ve uzun bir tatil yapacağım. Her ne kadar sigortasız ve işsiz olsam da iyi gelecek bana. Beş yılın yorgunluğu birkaç ayda gidecektir eminim. 

Askerlik nasıl geçecek hiçbir fikrim yok, askerden dönünce nerede nasıl iş bulacağım bu konuda da bir fikrim yok. İstanbul'da mı kalacağız yoksa başka bir memlekete mi taşınacağız bunu da bilmiyorum. Ne çok bilinmeyen var öyle değil mi? Enteresan lakin bunların hiçbirinden korkmuyorum. Parasız kalmak, işsiz kalmak, güvencesiz kalmak, öyle ortada kalmak... Korkmuyorum, cidden. 

Belirsizlikler de iyi geliyor bazen insana, bugüne kadar her şey nasıl yoluna girdiyse öyle yoluna girecektir. Bugüne kadar her şey nasıl kötü gittiyse o kadar kötü gidecektir. Güneş de bizim ay da, gündüz de bizim gece de. 

Yazın bol bol yazarım buralara, yani yapacak bir iş yok. Kitaplar okurum yine, beş yıl sonra ilk kez işsiz işsiz dolaşırım İstanbul sokaklarında. Şöyle bağımız bahçemiz olsaydı keşke küçük bir yerlerde, yerleşseydim içine. Ekip biçmeyi öğrenseydim. İçimdeki daim kaçma isteği nereye götürecek beni? Ben de bilmiyorum. 

Gelin bakalım bilinmezler, sarın dört bir yanımı. Bu hengameden çıkacağız ya bir şekilde, gelin gösterin yaşayalım uyuyalım uyanalım. Sağlıcakla kalalım.