Kalp

Nereden anlatsam nasıl başlasam bilemiyorum. Uzun zamandır hayatımda kimse yok, yaklaşık beş yıldır. Bu süreçte pek çok insan tanıdım, pek çoğu ile bir ilişkiye başlamaya karar verdik lakin ben kendimi bir süre sonra hep geri çektim. Geçmişten gelen kaygılar mı, yalnızlığımla mutlu olmam mı, yalnızlığın lüksünden vazgeçmek istememem mi, sorumluluk almaktan kaçınmam mı, üşengeç olmam mı ya da sebebi bunların hepsi mi inanın bilemiyorum. İnsan bu tür durumlarda kendini pek iyi tanıyamıyormuş bunu anladım. 

Birkaç gün önce biri ile tanıştım. Bir yandan birileri ile tanışmayı istiyorum, kendimde bunu fark ediyorum. Ama işler ciddiye binmeye başlayınca kendimi geri çekiyorum. Hissizleşmiş, yabancılaşmış gibiyim, birini sevebilmek benim için çok zor hale gelmiş. Tanıştığım kişiden hoşlandım, bir kere görüştük, hala konuşmaya devam ediyor ve hafta sonu için plan yapıyoruz. Ama ben ne kadar istekliyim bilemiyorum. Hem fiziken hem de ruhen beğendim. Fakat kıpırdayacak gücü kendimde bulamıyorum. Yıllardır aynı kısır döngü ve ben bunu bir türlü aşamadım. Kendime ayıracağım vaktin azalmasından, iş verimimi kaybetmekten, konforumu yitirmekten korkuyorum. Zaten bir süredir hayattaki bazı şeylerle mücadele etmek yerine ya onları erteliyorum ya da onlardan tamamiyle kaçınıyorum. 

Kaygıların ve korkuların üzerine gitmek gerekir onları aşmak için, bunu biliyorum. Ama yine de zorlanıyorum, bir insanı sevmeye dair hissi çoktan kaybetmişim. Ne doğru düzgün heyecan duyabiliyorum ne de kendimi iyi hissediyorum. 

Yalnızken de mutluyum ve pek çok şey ile ilgilenebiliyorum. Sevdiğim arkadaşlarım var, annem var, yoğun bir iş tempom var ve bunlar beni az da olsa hayata bağlıyor. Bir ilişiki yaşamak ise bambaşka bir şey, vakit ayırmak, ilgilenmek, konuşmak, görüşmek gerekiyor. Bazıları için bunlar çok kolay ya da çok güzel görülebilir. Ama nedense benim için pek öyle değil. Birine en baştan kendimi anlatmak, mesajlaşmak için zaman ayırmak istemiyorum. O kişiden etkilensem bile. 

Karşılıklı bir etkileşim oldu bu sefer yine. Devam edip etmemek konusunda çok kararsızım çünkü iyi niyetli biri karşımdaki. Kırmak istemiyorum onu. Bir yandan da böyle olduğum için kendime çok kızıyorum. 

Yine büyük bir açmazdayım ve uykularım kaçıyor. 

Kalp Ehli Olmak

Devri alem dönüyor hilkat garibesi,sardunyaların birer birer solduğu dibine dünyada.Gerçekten şarkılarda söylenen her şey doğru mu ? Mesela dünyanın kavanoz dipli olduğu ? Ya kavanoz gibi gözlüklere sahip olanlar ? Bu dünya ile bir mi tutmak gerek onları ?

Tren garındaydım geçen.İnsanlara baktım uzunca.Hani Elif Şafak eline bi kağıt,bi kalem alırmış,genelde romanlarının ilk cümlelerini bu yerlerde,gözlem sırasında kaleme alırmış ya,ben de o misali,aklıma gelen ilk düşünceleri o anda yazıveriyorum kafamdaki not kağıdına.Kalp ehlinden bahsediyor ya Şafak,son kitabı Firarperest'te.Kalem ehli olmakta güzeldir ama kalp ehli olmak bambaşka be dostlar diyor.Kendimi sorguladım bi an.Acaba Hüsnü Kuruntu Teyze ile aynı çatı altında mı yaşıyorum.Kaygısı Müptela Hanım ile bahçede kahve mi içiyorum devamlı.Ya da gerçekten kalp ehli bi dünyam mı var.Hırslardan,çabalardan,kötülüklerden arınmış.Cevap arıyorum bu sorulara o sıralar.Tren rayları boyunca ilerliyorum.Bir sürü insan,trene biniyor.Sevdikleri arkalarından neşeyle bakıyor.Bazıları ise gergin ve kaygılı.Sızmak istiyorlar biran önce kendi dünyalarına.Oysa ben sürekli kendimle yaşıyorum.Birini uğurladım belki,ya da beş dakika önce sevdiğim biriyle börek yemiştim banklarda.Fotoğraf çekinmiştim istasyonda.Oysa ben kendimle yaşıyorum.İçimle konuşmak ise en zor olanı.Ona dertlerimi anlatamıyorum.Mazur görüyor beni.

İçimdeki güzellik büyüttü beni.Minnettarım ona.Uzun uzun baktı bana,yorganlara sardı beni,evvel zaman içinde kalbur saman içinde diyerek masallar anlattı.Kaf Dağı'nın ardından gelip haneme konuk oldu yıllarca.Belki de görevini tamamlayınca uçup gitti.Simurg kuşu gibi,tüm heybetiyle ve güzel sesiyle dalgalandı hanemin üzerinden.

Bir rüyaya uyanmak ne güzeldir oysa.Bir rüyanın içinde yaşamak.Saniyeler sürdüğünü bilmeden yaşamak.

Uzun uzun düşündüm.Bazen kalem ehli olsam da sanırım kalp ehli olma yolunda ilerliyorum.Bu dünya öylesine bencil ki.İçindeki çöpleri,pislikleri toplamaktan bile aciz.Okuyorum devamlı,okumaya da devam edeceğim.Belki insanlar bana baktıklarında bu çocuk hangi zamanda yaşıyor şuna bak diye gülüp dalga geçiyor olabilirler.Ama ben sizin içinde iyi işeyler diliyorum her gece yatağımın içinde minik dualar ettiğim zaman.Zaman size de iyi davransın diye.
Hayallerim,hayallerin,hayallerimiz hepsi ortak.Döngü aynı.İçine büründüğün hırslarını nereye götüreceksin insan oğlu.Bırak!Çıplak kal.Kim ne diyecek sanki ? Senin hayatın,ortasında olduğun..Yaşamaya devam etmelisin,aklına estiğince..