Bomboşmuş Meğer Dünya


Bir güfte var içimde sessizliğe dair.Çok tanıdık,bildik bir tını ama ben yine de çıkaramıyorum günyüzüne.Çok sessiz biriyim,etrafımdaki insanlarla bir şeyler yaparken bile gözlerim uzaklara dalıyor,denizaşırı hayallere.Belki de geçmişte yaşadığım üzüntüleri düşünüyorum,düşlerle kapatıyorum üzerlerini.Acaba diyorum hep,insanlar benden sıkılıyorlar mı sürekli kendimi dinlediğim,onları dinleyemediğim için.

İçlerdeyim,içimdeyim.
Herkes garip sesleri ile yankılanırken,ben erken uyandığımı düşünüyorum.Belki de bu dünya asla uyanılmaması gereken bir yer.Göğsüm titrerken benim,insanların eğlenebildiği bir yer.Bir tek annemle yaşayabildiğim bir yer. Güvenemiyorum ben insanlara,hemen samimi olamıyorum onlarla.Kendimi çekiyorum,çekiniyorum.İçimdeki denizlere sürmekten hoşlanıyorum yüzümün tuzunu,kendi denizimde köpürüyorum.Ve bazen çok sıkılıyorum,yirmi senemi susarak geçirdim.

Hayatı izliyorum,bir başına olmak bana güç veriyor ama daha da yalnızlığa itiyor. Konuşmaya başlıyorum,pencerem açılıyor.İçeriye giren soğuk rüzgar beni donduruyor. Bir ses duyuyorum o anda.Yokluyorum etrafı,hiç kimse yok.

Bomboşmuş meğer dünya.